از من آسمانی خواهی دید هر چند که من نباشم ؛ آسمانم از آنِ توست .( دانی )
...................
گلبرگ از خطِ مرگ سخن نمی گوید
به خطی که در آن وسوسه ی تقارن باشد
برگ می دهد
در این شایانسرا
حکم گلابی ها کنارِ سیب ها به خاک افتادن است
آفت به عدم می کشد
و نردبان به قتل گلابی های جوان
زیر درختان
دیده ام
روزنه های گشوده به نور را .
............
رَد داده ای در کُنج جهان
اعتنایی به آخرین ها نمی کند
نه به آخرین گام ها
نه به آخرین جام ها
نه به آخرین یارها
... دیگر می خواهد بشکافد حتی گوب بیس اندامش را
جدا افتاده از آنچه کائنات
لیاقت اش می دانستند
رَهیده زساقه ای از آنچه زنجیر
پیوسته به زنگالِ خاک و آب
حیات اش می دانستند
او به یک نگاه خان به خانانِ
ایستاده ای را رَد کرده است
او جهانی را رَد کرده است .
.................
شانه به شانه کنارِ هم
علوم انسانی را دوره می کنیم
بی آنکه بدانیم بر دو پا ایستاده ایم
کاش فاصله ی میان کو هها را می دیدی
تا به درّه های تنگ دلتنگی یمان مُشتاق می شدی .
...........................
سلام
درگذشت نادر ابراهیمی نویسنده و شاعر بزرگ کشور رو به
همه تسلست میگم . من که تاحالا پنج بار کتاب "بار دیگر
شهری که دوست میداشتم" رو خوندم . خدا کنه روحش به
آرامش برسه .
...
حرکت . مکث . حرکت . مکث
در کسرِ ثانیه ای، در شالیزار وجود نخواهی داشت !
زمین در سینه ی تو می چرخد
و
آفتاب در سینه ی من می سوزد
... کدام یک شایسته ی ماندنیم ؟؟
....................
چگونه دوست داری ببینی مرا
نامه ای بنفش یا توحید آوازِ یک خروس
شنیده بودم پیاده روی
کنار ساحل را می پسندی
می خواهم که بمیرم و دریایی شوم با گَرد گل های شیپوری
دوست داری ببینی مرا.
.......................
هنوز در تَجَسُس بویِ مهربانی
می کاوم خاطره هایی را که نفس های تو
جریانِ زندگی برای آنها بوده اند .
هنوز برایم می درخشی
بی سبب نیست که در صحرایی به این وسعت هنوز رنگ دارم.
....................
روزها برایم به تکرار از رفتن سخن می گویند
آنها به روشنی می خواهند که فراموش کنم
تو را
ومن هرگز ....
فقط می نویسم تو را .
...................................
دانی سلام
واقعا زیبا مینویسی . رعشه های تنم وقتی نوشته هاتو میخونم دیدنیه .
دلم میخواد شهر پایینو با صدای خودت یه شب برام بخونی .
...
امشب قطارِ اکسپرس می رود
در برابرت کُرنش به انسانیت را دوست دارم و تو
به چه سادگی فنجان قهوه را پائین می کشی .
... تو به چهار سال از من کوچکتری و من هفتاد سالِ دیگر همسنِّ
تو خواهم شد ؛ شکوه فصل هایی را که در آن زیسته ای را دوست می دارم .
در برابرت ستمدیده با حُرمت چشمانم که بارها دریده شد
به غرور سجده می کنم .
این سجده را بارها در ذهن خود مرور کرده ام ... بسیار دوسش می دارم .
حرف هایت که چیز زیادی نبود را بارها تکرار کرده ام
این تکرارِ آیه وار را دوست می دارم .
امشب قطار اکسپرس می رود
نمی دانم در آن قطار باشم یا نَه .
روبرویم صندلی میز صبحانه
را صمیمانه از تو پُر کرده ام ؛
دوستانم می گویند که از دیروز بیداری مرا دیده اند .
...........................
معجزه ی نور را دیده ام
زمانی که تو در کنار پنجره ایستاده بودی
جهانی به تو چشم گشوده بود
همچون پنجره که چشم به من
از تو نور تمنّا می شُد با سپاس
ومن
به این حقیقت زمینی شدم
که معجزه ی نور را دیدم .
